Wie ben je en wat is je verhaal?

Inmiddels heb ik in verschillende huizen in de omgeving rondgelopen, en veel vormen van dementie gezien. Van licht dement tot echt niet meer aanspreekbaar. Zoveel mensen zo veel soorten dementie lijkt het wel.

Ik herinner me de mevrouw die heel onrustig heen en weer loopt en altijd op zoek is. 'Waar is mijn baby, ze hebben mijn baby meegenomen.'
Of de mevrouw die me doordringend aankijkt als ze voor me staat en in haar eigen taal een erbarmelijk verhaal vertelt, ik voel dat ze iets van me verwacht maar ik heb geen idee wat dan.
Of de meneer die opeens verschrikkelijk boos kan worden, hij is zijn spraak verloren. Vaak zit hij maar wat stilletjes in een stoel voor zich uit te kijken. Totdat er muziek wordt gemaakt, dan danst hij alsof zijn leven er van afhangt.
Er is ook de mevrouw die volkomen in haar eigen wereld een boterhammetje eet. Stil. Alleen. Ze reageert niet als ik iets zeg. Maar als ik haar zachtjes over haar wang aai dan krijg ik de mooiste, de liefste glimlach terwijl ze me recht aan kijkt.
Er is ook de meneer die nauwelijks meer praat, hij probeert het soms wel maar het zijn haast dierlijke klanken. We zitten buiten, hij rookt een sigaretje en we hebben opeens een gesprek. Het gaat moeizaam maar ik begrijp dat hij huizen heeft gebouwd en dat hij trots is op zijn werk. Hij straalt als ik hem versta. Hij straalt eigenlijk altijd, ondanks dat hij zich zo moeilijk kan uitdrukken. Alleen als niemand kijkt dan heeft hij een trieste oogopslag en zit ver weg in zichzelf.

Dementie, Alzheimer; het is zo fascinerend en tegelijk zo triest.

Ze noemen mij

Ik heb al eerder verteld dat ik een nieuwe vriend heb. Mijn man is niet jaloers, sterker nog, hij laat mij de groeten overbrengen aan mijn nieuwe vriend, genaamd Marco.
Marco en ik hebben een aparte band met elkaar. Althans dat beeld ik mij graag in. Wij delen een zekere liefde voor de Gambia, West Afrika. Marco's ex- vrouw woont daar en hij heeft haar daar opgezocht. Hij heeft krokodillen gezien, en bier gedronken. Iedere week vraagt hij me of ik T-boy ken, en inmiddels kan ik antwoorden: 'Oh ja, T-boy heeft altijd honger."
Hij lacht dan tevreden.

Lieve Marco, wie hem kent moet wel van hem houden. Hij is een levende encyclopedie. iedere dinsdagochtend, wanneer we met de rolstoelers gaan wandelen, loopt hij mee en vertelt honderduit. Het is een uitdaging om logica in zijn weetjes te zien. Van steden in Australië tot alle supermarkten of benzinestations die hij kent. En Gambia. Zijn ex-vrouw woont tegenwoordig in Gambia en heeft daar een nieuwe  naam gekregen. "Ze noemen haar Fatou", zegt hij.
Mijn man komt uit Gambia en ik heb ook een nieuwe naam in Gambia gekregen, en ik zeg  tegen hem: "Ze noemen mij Aicha."
Heel even blijft hij stil, wat uitzonderlijk voor hem is. Met een stalen gezicht zegt hij daarna tegen me: "Ze noemen mij Marco. "
De schat!