Koffiedame

Vandaag komt het beter uit dat ik koffie en thee rondbreng. Of ik dat een bezwaar vind? Eerlijk gezegd heb ik meer zin om weer te gaan rolstoelwandelen, maar okee, ik vind het niet echt een bezwaar. Zo komt het dat ik met het karretje van afdeling zeven, naar zes enzovoort tot aan afdeling twee de kamers langs ga om te kijken wie er koffie respectievelijk thee wil. Tot mijn verbazing doe ik er anderhalf uur over, maar ja, ik maak natuurlijk even een praatje met de meeste bewoners. Sommigen zien nauwelijks iemand de rest van de dag.

' Ik heb twee kinderen, maar ze komen alleen op zondag, tenminste als ze het niet te druk hebben,' zegt een tachtig jarige mevrouw. We praten wat over de koffie en over allerlei ditjes en datjes en dan kijkt ze me zorgelijk aan:
'Ik wil geen kinderen meer. Waar moeten ze heen als ik doodga?'
Ik stel haar gerust en zeg dat dat ook niet meer hoeft, dat de tijd van kinderen krijgen voorbij is voor haar. Ze kijkt me nadenkend aan en zegt dan met een zucht:
'Oh gelukkig.'
En ik ga weer verder.

Even later komt een meneer naar me toe; of hij ook een kopje koffie krijgt.
'Ja natuurlijk, ik kom zo bij u.'
Op mijn lijstje staat dat deze meneer nooit koffie of thee wil. Zijn deur staat open en er staat een kopje klaar om de koffie in te schenken.
'Suiker en melk?'
'Suiker en melk en twintig koekjes.'
'Zo, twintig koekjes, echt waar?'
We lachen samen en ik schenk zijn koffie in, daarna houd ik de koekjestrommel voor hem. Hij pakt een koekje.
'U wilt er toch twintig, pak nog maar even door.' Hij pakt er nog twee.
'Kijk, deze is ook lekker en die heeft u ook nog niet.' Hij gelooft zijn ogen, oren niet. Hij buigt voorover en houdt zijn handen als een kind voor zijn gezicht.
'Ik ben blij, ik ben zo blij.'
'Waarom bent u zo blij?'
'Ik krijg altijd maar één koekje.'

Zo heb ik nog enkele lieve korte ontmoetingen die me diep in mijn hart raken. Jeetje, misschien ga ik nog wel een keer koffie rondbrengen. Wat geniet ik van die korte momentjes met de verschillende bewoners.

Vandaag heeft 'ie een vrije dag!

We gaan nog steeds met een groepje vrijwilligers iedere dinsdagochtend wandelen met bewoners van de meerzorg. De laatste weken hebben we zelfs besloten om op de donderdagochtend ook met een paar 'gewone' bewoners eropuit te gaan met de rolstoel. We hebben een vrij vaste groep afhankelijk van het aantal vrijwilligers dat mee kan. Omdat het zo gezellig is hebben we nu ook mensen die met hun eigen moeder al liepen en die zich bij ons aansluiten. Ons record is bijna tien rolstoelen met duwers en twee zelfstandig lopenden.

Eén van de losse lopers is mijn goede vriend Marco, ik heb al eerder over hem verteld.  Marco is de goedheid zelve, en de laatste tijd is hij iedere keer heel druk met het verzamelen van zwerfvuil. Hij verzamelt alles met blote handen. Op een gegeven moment nemen we plastic zakken en zelfs ook plastic handschoentjes voor hem mee. Hij is er maar druk mee.

Twee weken terug zeg ik tegen hem: 'Laat de zak maar thuis, vandaag heb je een vrije dag.'

Hij kijkt me nadenkend aan en lacht: 'Ja, vandaag heb ik een vrije dag.'

De hele weg loopt hij ontspannen mee. Hij kijkt wel bedenkelijk bij lege blikjes, stukjes plastic en ander vuil, maar zegt dan: 'Vandaag heb ik een vrije dag, hè.' Zo gaat het nu de laatste drie keren. Wanneer we vertrekken kijkt Marco me tevreden aan en zegt; 'Vandaag heb ik een vrije dag!'

Het lijkt bijna of er een last van zijn schouders is gevallen, zo blij is hij met zijn vrije dag. 

Eindelijk weer voorlezen

Het lijkt een eeuw geleden dat ik officieel als Voorleeskracht aan de gang was. Op een gegeven moment was ik gezelschapsdame of misschien wel animeermeisje. Dat beviel me overigens ook goed. Maar nadat ik even stap op de plaats hield, kwam ik tot het besef dat ik, naast het rolstoelwandelen dat ik blijf doen,  graag terug naar mijn roots wil: Het voorlezen aan een oudere dame met beginnende dementie. Mijn voorkeur gaat ook nog eens uit naar iemand die nauwelijks visite krijgt. Iemand zonder familie of vrienden. Helaas zijn die er volop!
Gelukkig niet in het laatste huis waar ik kwam. Gelukkig voor de betrokkenen, maar het maakte wel dat ik verder ging kijken. Heel dubbel is het gevoel dat in het huis waar ik al meedoe met rolstoelwandelen, wel een dame is gevonden die aan deze criteria voldoet.

Al met al ben ik toch blij dat ik vanaf volgende week weer ga beginnen. Ik ben al weer boekjes aan het uitzoeken. Heb er zin in.

7 December Vrijwilligersdag

Gisteren was het vrijwilligersdag.
Toevallig heb ik het ergens gelezen, maar ik besteed er niet veel aandacht aan . Ja leuk, denk ik waarschijnlijk, en ik ga verder met wat ik aan het doen ben.
's Avonds ligt er een brief in de bus van het tehuis waar ik tegenwoordig als vrijwilliger werk, als rolstoelwandelaar. Ik ben verbaasd want de postbode is 's middags al langsgeweest. Oh sorry buurtjes, ik zal het huisnummer laten corrigeren 😏. Wat leuk, er zit een hele aardige brief in, zeggende dat ze mij (en anderen uiteraard) als vrijwilliger erg waarderen, bij de brief zit een leuke attentie. Ik waardeer dit gebaar zeer.

Koud maar zonnig

De laatste twee weken is het koud. Handschoenen aan op de fiets. Twijfel; doe ik een muts op? Twijfel; gaan we lopen met de oudjes? Jawel. Vorige week en vandaag zijn we gewoon gaan lopen. Warme jassen, handschoenen, petjes, dekentje over de benen. Heerlijk!
Ik hou ECHT NIET van kou, maar wat is het lekker om de mensen toch even mee naar buiten te nemen, als ze dat willen uiteraard. Twee lopers, drie rolstoelen vanochtend. We hebben genoten. Na afloop een warme kop koffie, even bijpraten met de vrijwilligers, en we kunnen er weer tegen voor een week...

Even pauze en een nieuwe start

Mijn hart en ziel ligt in het contact met onze demente medemens. Echt waar. Maar toch...
Vooral de één op één contacten zijn erg zwaar soms, heel waardevol maar ze vragen heel veel focus en energie.
En het is even op. Het valt me van mezelf tegen maar de laatste weken zie ik er steeds meer tegenop om langs te gaan. In korte tijd is dit de derde dame die ik bezoek. En ik ben moe. Kan het even niet opbrengen om opnieuw te finetunen, om dat stukje ziel aan te raken waardoor je ze weer even hun oude zelf laat zien. Iedereen is anders en ieder contact is anders, vraagt een andere energie. Het is meer werken met energie als ik het zo kan noemen dan met iets anders. 'Bronwerk'.  Werken op zielsniveau. Héél intensief, en daarom heb ik een pauze ingelast. Ik weet zeker dat ik de draad weer oppak binnenkort, maar nu even niet. Sorry.

Tegelijk ben ik opnieuw begonnen. Met rolstoelwandelen. Ik vind dat heel leuk, bovendien is het gratis fitness voor mij (!). Hier in het dorp vanuit een kleinschalig tehuis. Dat vind ik toch geloof ik het allerleukste; kleinschalige tehuizen met een specifieke doelgroep. Ik heb nu een keer of drie meegelopen en ik geniet. Volop.
Het contact is iets minder intensief doordat je met een groep bent, je verdeelt de aandacht, zowel tussen de mensen in de rolstoelen als met de collega's. Het is een leuke groep collega's, dat is ook nooit weg.

Ik scheef al eerder over mijn nieuwe vriend; de man met de hoed. Hij vertelt nog steeds honderduit en loopt vaak met me op, terwijl ik een rolstoel duw. Vandaag liepen we door een mooi park, heerlijk in de zon, en ik wilde een foto maken. We zouden snel achterop komen wanneer ik stil sta om een foto te maken, dus vroeg ik mijn vriend of hij foto's wilde maken. En dat wilde hij.  Bij dit stukje staan twee van de foto's die hij nam. Ik vind het leuk om te zien dat als je iemand uitdaagt om iets te doen waarvan je al gauw denkt dat hij dat niet kan, foto's maken in dit geval, dat je dan verrast wordt. Zo zie je maar.

Op de rechterfoto heb ik eerst het gezicht van meneer in de stoel geblurred/ aangepast om hem onherkenbaar te maken. Na overleg heb ik toch meneer en mijzelf verwijderd van de foto, je ziet nu alleen de schaduw van de rolstoel. Met het oog op privacy vind ik dat ik dit moet doen. Waarom ik de foto wél plaats is om te laten zien dat mijn nieuwe vriend heel goede foto's maakt.

Oh ja, ik nam voor mijn nieuwe vriend een cadeautje mee. Eerst vroeg ik aan een medewerkster of het goed is dat ik een cadeautje geef, je weet maar nooit natuurlijk. Hij vond het heel leuk en ik kreeg zowaar een dikke kus van hem. Hij weet waarschijnlijk straks niet meer dat hij een cadeautje kreeg maar volgens mij weet hij nou wel mijn naam. Ook leuk. 

Wat een weer

Voor een blokje om...
Het duurde even voordat iedereen beneden was, en later ook weer boven, omdat maar een van de liften het deed, maar we hebben genóten! Rolstoelwandelen op de dinsdagochtend.